بودن برای بقیه

هر روز که میگذره و بزرگتر میشم حس میکنم اطرافیانم بیشتر به من نیاز دارند از هر لحاظی ..مخصوصا از لحاظ روحی زندگی آدمای اطراف من همیشه خوش و خرم نبوده معدود بوده روزهایی که خوشی توش بیشتر به چشم بیاد احساس میکنم باید حواسم به تک تکشون باشه؛ ،نکنه یه وقت کم بیارن ،نکنه غصه بخورن ،نکنه گریه کنن و من نفهمم ،نکنه درد و دل داشته باشن و گوشی نباشه برای شنیدنشون ،نکنه حواسم انقدر بخودم باشه که ازشون غافل